จุดแข็งคือจุดขาย

 จุดแข็งคือจุดขาย

                           ธุรกิจการท่องเที่ยวเป็นธุรกิจที่รัฐบาลของทุกประเทศหันมาให้ความสนใจมากขึ้น เพราะรู้กันดีว่าสามารถนำเงินรายได้เข้าประเทศทั้งทางตรงและทางอ้อมมากมาย อีกทั้งยังเป็นธุรกิจที่ไม่ต้องใช้เงินลงทุนมากนัก แต่น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่นักธุรกิจด้านการท่องเที่ยวของไทย รวมถึงหน่วยงานราชการส่วนท้องถิ่นของแต่ละพื้นที่แต่ละจังหวัด กลับไม่สรรค์สร้าง หรือรักษาเอกลักษณ์ของแต่ละพื้นที่แต่ละถิ่น ซึ่งเป็นจุดขายอันเข้มแข็งของตนเองเอาไว้ได้ หลายพื้นที่ใช้วิธีการดึงดูดความสนใจจากนักท่องเที่ยวด้วยการเดินตามแบบท้องถิ่นอื่นๆ หรือจูงใจด้วยการสร้างสถานที่ท่องเที่ยวแบบมนุษย์สร้าง หรือ Man made ขึ้นมา
 
                           เม็ดเงินจากการท่องเที่ยวมีแหล่งที่หนึ่งคือนักท่องเที่ยวชาติเดียวกัน ถือว่าเป็นรายได้ถาวรแม้จะเป็นรายได้ที่ไม่สูงมากเท่ารายได้จากนักท่องเที่ยวต่างชาติก็ตาม แต่เป็นนักท่องเที่ยวที่มีความอ่อนไหวจากปัจจัยภายนอกต่ำ สามารถสร้างแรงจูงใจให้เกิดความต้องการท่องเที่ยวได้สม่ำเสมอ มีต้นทุนในการโฆษณาประชาสัมพันธ์ไม่มาก
 
                           รายได้แหล่งที่สองมาจากนักท่องเที่ยวต่างชาติ เป็นรายได้ที่มีจำนวนมากและขยายวงกว้างไปยังธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องได้ แต่ต้องลงทุนโฆษณาประชาสัมพันธ์มาก และมีความอ่อนไหวต่อปัจจัยภายนอกอื่นๆ ค่อนข้างสูง 
 
                           ชุมชนและหน่วยงานปกครองส่วนท้องถิ่นของไทยเกือบทุกแห่ง พยายามหารายได้จากการท่องเที่ยวเข้าสู่ท้องถิ่นให้มากขึ้น แต่วิธีคิดและแนวทางการปฏิบัติกลับขาดการสร้างสรรค์ที่ดี ส่วนใหญ่ใช้วิธีเดินตามก้นกันไปตามแบบคิดเองเออเอง เช่น ถนนคนเดิน, มัคคุเทศก์น้อย, เกณฑ์พระมาเดินบิณฑบาตยามเช้าในย่านที่พักของนักท่องเที่ยว, การจัดแต่งสถานที่เก๋ๆ สุดชิคสำหรับให้นักท่องเที่ยวได้ถ่ายรูป, ร้านค้าและสถานบริการตั้งราคาแบบกอบโกย โดยไร้องค์กรมาควบคุมมาตรฐาน ฯลฯ   
 
                           สิ่งต่างๆ เหล่านี้เราสามารถพบเห็นได้ในเกือบทุกแหล่งท่องเที่ยวของประเทศไทย และล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้สถานที่หรือแหล่งท่องเที่ยวนั้นๆ กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแบบไฟไหม้ฟาง คนแห่กันมาแล้วก็กลับไปด้วยความไม่ประทับใจ จนทำให้นักลงทุนท้องถิ่นรายเล็กหรือคนในชุมชนต้องสูญเสียทั้งวิถีชีวิตดั้งเดิมและเงินทุนที่ลงไป    
 
                           ในขณะที่นักลงทุนต่างถิ่นเข้ามากอบโกยอย่างรวดเร็ว แล้วก็หิ้วกระเป๋าจากไปเมื่อความนิยมของนักท่องเที่ยวที่มีต่อท้องถิ่นนั้นๆ ลดลง ทางแก้ทางเดียวก็คือคนในชุมชนแหล่งท่องเที่ยวและองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น ต้องยืนหยัดที่จะรักษาเอกลักษณ์อันเป็นจุดขายเฉพาะของท้องถิ่นเอาไว้ให้ได้ ไม่ปรับเปลี่ยนจนขาดความเป็นตัวของตัวเอง  
 
                           ต้องเข้มแข็งต่อทุนต่างถิ่นที่มักจะเข้ามากอบโกย ด้วยคำอ้างว่า “สร้างรายได้จากการว่าจ้างแรงงานให้คนในชุมชน” และต้องยอมรับความคิดและคำแนะนำจากหน่วยงาน และผู้คนที่มีความชำนาญด้านการท่องเที่ยวและธุรกิจท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยตรง ถ้ามีจุดขายที่แข็งแกร่งมีวัฒนธรรมและประเพณีที่ยั่งยืน รายได้จากการท่องเที่ยวก็จะมีเข้าสู่ชุมชนเรื่อยๆ ไม่ต่างไปจากน้ำซึมบ่อทรายครับ